In ons nieuwe huis hebben we 3 mango bomen staan. Elke dag liggen er tientallen op de grond. Toen de huisbaas hier nog was maakte ze er chutney van. Mij teveel werk al was het wel lekker!
Begin augustus ging Caspers fiets stuk. Hij slipt er continue mee tijdens het remmen. Het gevolg was dan ook een groot gat in buiten- én binnenband. Hij wilde geld voor een nieuwe. Helaas staat er tussen de mango-, bananen- en kokosbomen geen geldboom. Dus ik had gezegd ga er maar voor werken. Je kan mango's gaan verkopen.
Dat vond Casper wel een goed idee. Vol ijver ging hij aan de slag. Mango's in zakjes verpakken en we hadden een kar gebouwd van bouwspeelgoed. Samen met Demi en Mika ging hij op weg.
Na 1 dag had hij 50 gulden verdiend! Goede business dus en hiermee kon zowel de binnen als buitenband zelfs tweemaal vervangen worden. Echter meneer zag al $-tekens in zijn oogjes en gaat door verkopen voor een nieuwe fiets. Samen met papa in de winkel gaan kijken hoeveel dat nou kost. Meneer had een fiets gezien van 600 gulden. Dat worden nog veel mango's verkopen!
De tweede dag was ik mee gegaan en waren wij bij een snek gaan staan. Daar komen doorgaans veel mensen af en aan dus dat zou moeten helpen bij de verkoop. Casper druk bezig en ik lekker in een schaduwrijk hoekje weg dutten. Op een gegeven moment hadden we nog 10 zakjes a 1 gulden over. Toen kwam er een man aan die aan mij vroeg of we naar huis moesten. Nee, ik hadden immers de tijd. Echter had die meneer zoiets van ik koop alles van je en breng je met de auto naar huis. Casper die zag zijn kassa al rinkelen dus die zei daar geen nee tegen. Zo belandden we bij deze meneer in de auto die ons netjes thuis voor de deur afzette. Erg leuk en het scheelde ons weer een half uur kar-duwen.
Groot was onze verbazing toen deze meneer een dag later bij ons aan de deur stond. Hij wilde Casper graag spreken. Dus Casper erbij gehaald. Toen vertelde de man dat hij voorganger bij een kerkgemeenschap was. Daar had hij het verhaal verteld van Casper die een nieuwe fiets wilde en daarom mango's verkocht. Hij had de mensen van de gemeenschap gevraagd om Casper hierbij te helpen en kwam zodoende nog eens 45 gulden voor Casper brengen. Daar valt je mond toch van open!? Nogmaals heel erg bedankt!
Inmiddels is de verkoop een beetje stil gevallen. Die krengen van mango's blijven non-stop vallen en op een gegeven moment heb je het wel gezien.. Iemand nog ideeen??
We zijn weer verhuisd. Bij ons vorige huis woonde de huisbaas in een appartement op dezelfde erf. Al met al blijkt ze uiteindelijk gewoon een oud chagrijnig viswijf te zijn die jou zonder reden voor 'konjo di mamma' ('hoerenkind') uitmaakt, zich druk maakt over niets, heel de dag klaagt over haar rug en bloeddruk en alles en iedereen op een negatieve manier bevooroordeelt. Ze is alleen op een normale manier aanspreekbaar op de dag van de kennismaking en enige dagen erna en uiteraard op de betaaldag van de huur. Op het laatst wilde ze ons het huis uit hebben omdat haar zoon op het eiland terugkeert en ze hem in het huis wilde hebben. We stonden wettelijk gezien dan wel sterk genoeg om haar huis te blijven betrekken, maar we hadden totaal geen zin in nog meer gezeik en wrijving wanneer we bleven, dus hadden we maar ingestemd. Het is jammer van het praktische huis, de centrale locatie en de schitterende uitzicht over de Schottegat, maar 10 maanden op dezelfde erf als dat mens wonen was echt wel lang genoeg.
Voor stagiaires of andere half-jaar-verhuurders die een appartement op Curacao zoeken, ga vooral niet bij haar het tweede appartement huren! Het adres is Kaya Miguel Suriël 32. Bespaar je je alle ellende en onterecht negatieve associaties met het Curaçao-gevoel en streep dit adres door van je lijstje. Niet alleen wij, maar ook de vorige huis/appartement bewoners door de jaren heen kunnen dit bevestigen (we hebben in ieder geval minimaal 5 vorige bewoners gevonden die hetzelfde kunnen navertellen). Zo, dit wilde ik even kwijt. Hopelijk is de gemiddelde stagiair zo slim om het adres te opgooglen.
Nu hebben we een huisje met extreem veel fruitbomen in de tuin (4 kokos, 3 mango, 3 banaan, 2 guave, 1 papaja en 1 cashew .. elke dag fruit!!) in een -achteraf gezien- veel gezelligere wijk! Ook hebben we een 1-2 persoons studio op dezelfde erf geheel tot onze beschikking -enkel voor de naaste vrienden en familie.
We hebben in het nieuwe huis voorlopig geen Internet, maar als onze typisch Curaçaose vriendjespolitiek -net als de vorige keer- werkt, dan hebben we vandaag of morgen Internet in plaats van over 2 weken. Om mijn baas z'n tijd te besparen volgt later nog wel een uitgebreider verhaal over de verhuizing en het nieuwe huis.
In ieder geval kan ik alvast 1 woord zeggen: mango! Ook kan ik 1 plaatje geven van ons nieuw huisje (als je die achter de kokosbomen kan spotten):
Gisteren werd Rick, een vriendje van Casper en Demi, 7 jaar en dat werd vandaag gevierd in Rust en Burgh. De speelplaats daar omgetoverd tot Route 66 van Cars. Alles was in Cars thema dus wel erg leuk! Ook stond er een groot opblaaskussen in de vorm van een glijbaan die uitmondde in een zwembadje.
Casper en Demi zijn ongelooflijk verwend en hebben het vreselijk naar hun zin gehad. Er was een entertainmentgroep die de kinderen vermaakte met muziek, spel en sminck. Ze kwamen beide terug met tasjes vol snoep en hebbedingetjes. En gelukzalige kopjes dat ze het zo leuk hadden gehad! Rick: Masha Danki!
Hier een filmpje van Casper op het kussen.
's Middags zijn we langs Ilona gegaan. Ze had nog een fietsje staan voor Casper. En hij paste perfect! Dus Casper was weer in de 7de hemel, en Demi ook, want nu hoeft ze haar fiets niet elke keer voorbij te zien scheuren met Casper erop!
Natuurlijk moesten we de fiets wel even uitproberen. En aangezien we sinds 3 dagen een oppashond hebben, genaamd Boeddha, leek St Jorisbaai wel een uitkomst. De kinderen lekker fietsen en de honden lekker zwemmen. Dus de auto volgeladen met 3 honden, 2 fietsen, 2 kinderen, 2 stoelen, drinken en Bauke en mij en gaan met die banaan!
Casper (6,5) was afgelopen woensdag weer eens een dagje alleen thuis. Demi (5) was spelen bij Mika haar vriendinnetje. Casper zeurt als even kan elke dag om wentelteefjes dus mocht het vandaag.
Hij ging het helemaal zelf doen. Toen onze buikjes gevuld waren zei hij: "Mama, als ik later naar de echte basisschool ga mag ik kiezen wat ik word, en ik word kok!" Dit zegt Casper al zo ongeveer sinds hij kan praten. Hij vindt in de keuken bezig zijn dan ook erg leuk en doet dat regelmatig samen met pappa (jammer dat opruimen en afwassen daar niet bij hoort).
Dit deed me denken aan een maandje terug. Bij de Albert Heijn vonden we zakjes waar je alleen water bij hoeft te doen en dan kreeg je of pizzadeeg, koekjesdeeg of cakebeslag. Het staat op het pak ook makkelijk in jip en janneke taal omschreven en aangezien Casper al kan lezen vond ik dat hij wel alles zelf kon doen. En het ging super, zo goed, dat we het resultaat niet eens op de foto hebben staan omdat het zo lekker was.
Het is al weer even geleden dat hier een normaal stukje stond. Ik zat even in een behoorlijke dip dus gewoon even nergens zin in. Inmiddels weer een baantje en mijn rijbewijs dus de zon is eindelijk doorgebroken! Ook weer eens tijd voor een update aan de blog dacht ik zo!
De laatste keer ging het over de tandjes van Casper... half april. Inmiddels zijn er 2 uit en ook weer 2 nieuwe gekomen alleen staan deze haaks van de rest. Beetje vreemd gezicht. Hopelijk trekt het bij. Anders over 5 jaar maar een beugel denk ik zo.
Referendum
Mei was de maand van het referendum hier. Overal zag je op straat Si en No. De spanning op straat was voelbaar. Bijvoorbeeld bij de busjes. Een "no" bestickerd/gevlagd busje kwam ik gewoon niet in. Soms gingen er wel 15 busjes aan me voorbij, ook al was er nog plek. Zoals Demi opmerkte nadat ik uit had gelegd dat het door ons kleurtje kwam "dan moeten we maar vaker naar het strand, dan worden we ook bruin." Was het leven soms maar zoals het gezien wordt door kinderogen!
Bij het referendum ging het om de stelling "Ik keur het resultaat van de Ronde Tafel Conferentie om te komen tot een autonoom Curacao binnen het koninkrijk goed". De verdeeldheid was zoals bleek bij de uitslag groot. Bauke en ik zijn ook wezen stemmen. Voor het eerst in ons leven.. Ruim voor 15 mei kregen we de stemkaartjes in de brievenbus. Om 15 mei zelf gingen wij naar een basisschool hier in de buurt. Op het laatst nog de Si en No reclame in onze handjes gedrukt gekregen. Binnen het kaartje en je legitimatie aan de mevrouw geven, daarvan krijg je een nummertje die moet je aan haar buurvrouw geven en dan mag je naar de stemcomputer. Die geeft een papiertje terug met jou stem en die gooi je in een doos. 5 minuten werk. 's Avonds bij de buren voor de tv gezeten om alles te kijken. Het was erg spannend. Met een nipte 52% overwinning voor Si.
Bauke heeft alles lopen uitwerken en berekenen per wijk. Vooral in de "goede" (lees: dure) wijken in het oosten van Willemstad, rondom Brakkeput, Jan Thiel, Jan Sofat, Mahaai, Gaitu, Emmastad, Gosie, Groot Kwartier, etc was de Si verpletterend, tussen 70% en 89%. De No overheerste in het westen van Willemstad en de rest van het eiland in Buena Vista, Veeris, Seru Fortuna en de Banda Abou. Voor de rest was er gewoon grote verdeeldheid met minder dan 10% verschil. Bij de stembus waar wij, Jongbloeders, hadden gestemd kwam er overigens 75% Si uit.
The Neverending Story
Mei was ook de maand van een bijna scheiding hier in huis ten gevolge van... een auto!
Ja echt, die krengen stellen je relatie op de proef! Bauke heeft, sinds hij een nieuwe baan heeft, een Ford Contour. Een kreng van een auto want die werkt ons alleen tegen. Volgens Bauke ligt niet alles aan de auto, zal best, maar ik word er knettergek van. Al toen we hem kregen hadden we problemen met de waterpomp. Kon nog geen half uur rijden of het water was weg. Liters water meenemen dus wil je weg. Uren heeft Bauke boven en onder die auto gehangen. Nieuwe waterpomp erin en het lijkt iets verbeterd.
Daarmee zijn we er nog niet want na een onverhard heuveltje afrijden is er een steen tegen de carterpan gekomen. Gevolg een groot gat en alle olie weg. Natuurlijk net die dag zowel kinderen als honden in de auto en niemand bereikbaar om ons weg te slepen. 3 kwartier in de brandende zon al vloekend naar huis gelopen. De overbuurman die we niet echt kenden om hulp gevraagd want die heeft een mooie rode pickup. Die kreeg onze monster weer voor de deur. Hij heeft ons geholpen met advies. Bauke had op de sloop een nieuwe carterpan gevonden en samen met de buurman vervangen. Mooi, probleem opgelost zou je denken.
Maarnee, het is een Ford Contour zoals ik al zei en zo stonden we opeens vanuit mijn werk savonds om half 10 met 2 kids stil naast de mac. Kreng deed niks meer. Vrienden van ons gebeld. Slepen ging niet maar hij bracht ons naar huis. Daar bleek de accu leeg te zijn. Opgeladen en weer terug die auto gehaald. Het bleek dat de accu niet meer wordt opgeladen? Dagen heeft dat kreng aan de oplader gelegen, ik gebust naar huis en Bauke boven die auto gehangen. Elke vrije minuut hing Bauke boven dat kreng om maar uit te zoeken wat het nu was. En eerlijk is eerlijk, hij heeft het gevonden na 3 dagen.. Stekker was uit de dynamo losgeraakt.... Ik had nog gezegd zitten alle stekkers er wel in! (denkend aan domme pc gebruikers die mopperen dat pc het niet doet als stekker eruit ligt).
Mooi, opgelost? Nee! De automaat begon kuren te vertonen... De snelheidssensor aan gort... Echt je kon me opvegen, spanning alom hier en ik kon het woord auto niet meer aan horen. Gedreigd met een scheiding als dat kreng niet binnen 24 uur op de lokale marktplaats gezet zou worden. Helaas heeft weinig geholpen. Ik kan toch niet zonder Bauke en dat weet hij, dus dat kreng staat nog steeds voor mijn deur. Nu is de snelheidssensor vervangen en schakelt de automaat weer helemaal soepel. En nu zou je denken dat het goed was, toch? Nee natuurlijk niet! Nu heeft het kreng lekstroom! Gevolg is dus dat je elke keer die accu moet ontkoppelen want als je dat vergeet kan je na een paar uurtjes niet meer rijden... Genoeg auto gezeik...
Kids
Leukere dingen ditmaal: De kinderen. Ze hebben 2 nieuwe vriendjes. De zonen van de buurman met de rode pickup. Klikt goed tussen die 4. De oudste praat Nederlands en de jongste van 4 niet. Dus ook leuk om mijn Papiamentu te oefenen. Zo loop ik met Amir, de jongste, in de dierentuin. Hij noemt ze dieren in het Papiamentu en ik in het Nederlands. Zo leren we elkaar nog eens wat! Bij kinderen vind ik het makkelijker om Papiamentu te praten. Voel ik me tenminste niet zo dom. Onderling praten de kinderen Papiamentu. De onze kunnen dat best vloeiend, vooral Demi. Leuk om te zien.
Ook hebben de kinderen een nieuwe fiets gekregen eindelijk. We hadden er 2 gezien op de marktplaats website (daar waar die auto op had moeten staan!) voor een jongen en een meisje. Helaas was de jongens fiets net te groot voor Casper. De stang kwam tot zijn buik. Maar de meisjesfiets hebben we meegenomen. Demi was zo vreselijk trots dat ze huilde van blijdschap. Het samen delen gaat gelukkig goed. Casper is er wel meer op te vinden dan Demi. Met Casper ook naar Sint Jorisbaai geweest met de fiets. Daar ligt een motorcrossbaan en daar kon hij dus heerlijk fietsen en heeft zich dan ook heerlijk kunnen uitleven. Demi was logeren bij de buren en zodoende niet mee.
Twee weken lang heeft Demi naar deze logeer partij toegeleefd. Op de dag van "vertrek" mocht ze zelf een mega koffer inpakken. Na een half uur was ze klaar. Onderbroek? Nee. Kleding? Nee. Tandenborstel? Nee... Hopeloos kind soms ook. Alleen maar speelgoed en alles voor haar baby. Die had een eigen bed toebedeeld gekregen bij de buren. Ze was erg gefocust op het laat naar bed gaan. Zo zaten we hier thuis tijdens het eten te babbelen:
Demi: Ik ga morgen logeren! Ik heb al gezegd wat we gaan doen! Naar het strand en frietjes eten bij de mac!
Mama: Dat is wel heel leuk!
Demi: Jaa en ik mag een lang wakker blijven!
Mama: Oja? Tot hoe laat dan?
Demi: 10 minuten!
Mama: *ligt zowat op de grond van het lachen*
Demi: *ligt op bed te janken om een lachende mama*
Ik kwam niet meer bij! Ze was naar het strand geweest (in slaap gevallen), naar de dierentuin en naar de McDonalds. Om half 9 storte ze in. Ze vroeg aan de buren of Casper al sliep. Ja hoor Demi, die slaapt al (helemaal niet waar dus). Oke, ze moest dan nog wel even wakker blijven. En was aan het knikkenbollen voor de tv. Om 5 over half 9 was het tijd om haar uit haar lijden te verlossen. "Demi het is 10 uur! Zullen we gaan slapen?" Ja, dat wilde ze wel. Binnen 2 minuten was ze naar dromenland vertrokken en iedereen kreeg de volgende dag te horen dat ze om 22.00 was gaan slapen! Edgar en Wendy: Dankjewel! Ze heeft genoten!
En de rest
Bauke en zijn werk. Zoals ik al in een eerdere blog aan gaf is het daar net een paradijs qua eten en doen. Zo kreeg hij op een dag een mail om 8 uur smorgens. Alle werknemers moesten 2 uur later op het Caracasbaaistrand zijn. En daar stond een uitgebreide BBQ op hun te wachten. Ze hebben gezwommen, op de jetski gezeten en gevoetbald. Hoezo werken? Ja, ik! Ik was als enige van het bedrijf aan het werk. Best wel zielig toch? Al had ik nu wel de avond vrij dus dat was ook wel weer eens fijn om thuis te eten.
Ook met de hondjes gaat het goed. Roos is een druk en eigenzinnig beest die ons soms radeloos maakt. Maar zo nu en dan is ze ook best lief. Een echte Ridgeback. Fire is Fire. Hieronder wat fotos van een uitstapje naar St Jorisbaai.
Enne, ik, ik ben geslaagd!!! Eerlijk is eerlijk. Ben wel 2 keer opgeweest. De eerste keer was ik zo nerveus dat ze me na 5 minuten de auto uitgezet hebben en het overgenomen hebben. Na een paar dagen van rustgevende pilletjes was het gisteren poging 2. En die ging goed! Nog wel zenuwachtig maar zat niet letterlijk te shaken achter het stuur. Ook het feit dat de examinator wat relaxter was heeft wel geholpen. Echt van het type dikke, vriendelijke en behoorlijk ontspannen overkomend Antilliaan.
Angelina: *zit bezweet en nerveus achter stuur*
Examinator: "Ben je zenuwachtig?"
Angelina: "Eh .. ja .."
Examinator: *plukt her en der aan mijn kleren, doet raampje open, gooit virtueel iets weg* "Zo, en nu rijden, mevrouw"
En toen was het ijs wel gebroken... En ik heb de hellingproef waar ik zo tegenop keek per ongeluk 2x moeten doen, maar het was me de beide keren gelukt!!!
Zo nu zijn jullie weer een beetje bij. De drempel was hoog ditmaal omdat ik zo achter lag... Hopelijk kan ik het wederom bij houden. Maarja, zoals altijd met goede voornemens... Er komt nooit wat van terecht!
