Een maand geleden...

Het is al weer even geleden dat hier een normaal stukje stond. Ik zat even in een behoorlijke dip dus gewoon even nergens zin in. Inmiddels weer een baantje en mijn rijbewijs dus de zon is eindelijk doorgebroken! Ook weer eens tijd voor een update aan de blog dacht ik zo!

De laatste keer ging het over de tandjes van Casper... half april. Inmiddels zijn er 2 uit en ook weer 2 nieuwe gekomen alleen staan deze haaks van de rest. Beetje vreemd gezicht. Hopelijk trekt het bij. Anders over 5 jaar maar een beugel denk ik zo.

Referendum

Mei was de maand van het referendum hier. Overal zag je op straat Si en No. De spanning op straat was voelbaar. Bijvoorbeeld bij de busjes. Een "no" bestickerd/gevlagd busje kwam ik gewoon niet in. Soms gingen er wel 15 busjes aan me voorbij, ook al was er nog plek. Zoals Demi opmerkte nadat ik uit had gelegd dat het door ons kleurtje kwam "dan moeten we maar vaker naar het strand, dan worden we ook bruin." Was het leven soms maar zoals het gezien wordt door kinderogen!

Bij het referendum ging het om de stelling "Ik keur het resultaat van de Ronde Tafel Conferentie om te komen tot een autonoom Curacao binnen het koninkrijk goed". De verdeeldheid was zoals bleek bij de uitslag groot. Bauke en ik zijn ook wezen stemmen. Voor het eerst in ons leven.. Ruim voor 15 mei kregen we de stemkaartjes in de brievenbus. Om 15 mei zelf gingen wij naar een basisschool hier in de buurt. Op het laatst nog de Si en No reclame in onze handjes gedrukt gekregen. Binnen het kaartje en je legitimatie aan de mevrouw geven, daarvan krijg je een nummertje die moet je aan haar buurvrouw geven en dan mag je naar de stemcomputer. Die geeft een papiertje terug met jou stem en die gooi je in een doos. 5 minuten werk. 's Avonds bij de buren voor de tv gezeten om alles te kijken. Het was erg spannend. Met een nipte 52% overwinning voor Si.

Bauke heeft alles lopen uitwerken en berekenen per wijk. Vooral in de "goede" (lees: dure) wijken in het oosten van Willemstad, rondom Brakkeput, Jan Thiel, Jan Sofat, Mahaai, Gaitu, Emmastad, Gosie, Groot Kwartier, etc was de Si verpletterend, tussen 70% en 89%. De No overheerste in het westen van Willemstad en de rest van het eiland in Buena Vista, Veeris, Seru Fortuna en de Banda Abou. Voor de rest was er gewoon grote verdeeldheid met minder dan 10% verschil. Bij de stembus waar wij, Jongbloeders, hadden gestemd kwam er overigens 75% Si uit.

The Neverending Story

Mei was ook de maand van een bijna scheiding hier in huis ten gevolge van... een auto! Ja echt, die krengen stellen je relatie op de proef! Bauke heeft, sinds hij een nieuwe baan heeft, een Ford Contour. Een kreng van een auto want die werkt ons alleen tegen. Volgens Bauke ligt niet alles aan de auto, zal best, maar ik word er knettergek van. Al toen we hem kregen hadden we problemen met de waterpomp. Kon nog geen half uur rijden of het water was weg. Liters water meenemen dus wil je weg. Uren heeft Bauke boven en onder die auto gehangen. Nieuwe waterpomp erin en het lijkt iets verbeterd.

Daarmee zijn we er nog niet want na een onverhard heuveltje afrijden is er een steen tegen de carterpan gekomen. Gevolg een groot gat en alle olie weg. Natuurlijk net die dag zowel kinderen als honden in de auto en niemand bereikbaar om ons weg te slepen. 3 kwartier in de brandende zon al vloekend naar huis gelopen. De overbuurman die we niet echt kenden om hulp gevraagd want die heeft een mooie rode pickup. Die kreeg onze monster weer voor de deur. Hij heeft ons geholpen met advies. Bauke had op de sloop een nieuwe carterpan gevonden en samen met de buurman vervangen. Mooi, probleem opgelost zou je denken.

Maarnee, het is een Ford Contour zoals ik al zei en zo stonden we opeens vanuit mijn werk savonds om half 10 met 2 kids stil naast de mac. Kreng deed niks meer. Vrienden van ons gebeld. Slepen ging niet maar hij bracht ons naar huis. Daar bleek de accu leeg te zijn. Opgeladen en weer terug die auto gehaald. Het bleek dat de accu niet meer wordt opgeladen? Dagen heeft dat kreng aan de oplader gelegen, ik gebust naar huis en Bauke boven die auto gehangen. Elke vrije minuut hing Bauke boven dat kreng om maar uit te zoeken wat het nu was. En eerlijk is eerlijk, hij heeft het gevonden na 3 dagen.. Stekker was uit de dynamo losgeraakt.... Ik had nog gezegd zitten alle stekkers er wel in! (denkend aan domme pc gebruikers die mopperen dat pc het niet doet als stekker eruit ligt).

Mooi, opgelost? Nee! De automaat begon kuren te vertonen... De snelheidssensor aan gort... Echt je kon me opvegen, spanning alom hier en ik kon het woord auto niet meer aan horen. Gedreigd met een scheiding als dat kreng niet binnen 24 uur op de lokale marktplaats gezet zou worden. Helaas heeft weinig geholpen. Ik kan toch niet zonder Bauke en dat weet hij, dus dat kreng staat nog steeds voor mijn deur. Nu is de snelheidssensor vervangen en schakelt de automaat weer helemaal soepel. En nu zou je denken dat het goed was, toch? Nee natuurlijk niet! Nu heeft het kreng lekstroom! Gevolg is dus dat je elke keer die accu moet ontkoppelen want als je dat vergeet kan je na een paar uurtjes niet meer rijden... Genoeg auto gezeik...

Kids

Leukere dingen ditmaal: De kinderen. Ze hebben 2 nieuwe vriendjes. De zonen van de buurman met de rode pickup. Klikt goed tussen die 4. De oudste praat Nederlands en de jongste van 4 niet. Dus ook leuk om mijn Papiamentu te oefenen. Zo loop ik met Amir, de jongste, in de dierentuin. Hij noemt ze dieren in het Papiamentu en ik in het Nederlands. Zo leren we elkaar nog eens wat! Bij kinderen vind ik het makkelijker om Papiamentu te praten. Voel ik me tenminste niet zo dom. Onderling praten de kinderen Papiamentu. De onze kunnen dat best vloeiend, vooral Demi. Leuk om te zien.

Ook hebben de kinderen een nieuwe fiets gekregen eindelijk. We hadden er 2 gezien op de marktplaats website (daar waar die auto op had moeten staan!) voor een jongen en een meisje. Helaas was de jongens fiets net te groot voor Casper. De stang kwam tot zijn buik. Maar de meisjesfiets hebben we meegenomen. Demi was zo vreselijk trots dat ze huilde van blijdschap. Het samen delen gaat gelukkig goed. Casper is er wel meer op te vinden dan Demi. Met Casper ook naar Sint Jorisbaai geweest met de fiets. Daar ligt een motorcrossbaan en daar kon hij dus heerlijk fietsen en heeft zich dan ook heerlijk kunnen uitleven. Demi was logeren bij de buren en zodoende niet mee.

Twee weken lang heeft Demi naar deze logeer partij toegeleefd. Op de dag van "vertrek" mocht ze zelf een mega koffer inpakken. Na een half uur was ze klaar. Onderbroek? Nee. Kleding? Nee. Tandenborstel? Nee... Hopeloos kind soms ook. Alleen maar speelgoed en alles voor haar baby. Die had een eigen bed toebedeeld gekregen bij de buren. Ze was erg gefocust op het laat naar bed gaan. Zo zaten we hier thuis tijdens het eten te babbelen:

Demi: Ik ga morgen logeren! Ik heb al gezegd wat we gaan doen! Naar het strand en frietjes eten bij de mac!
Mama: Dat is wel heel leuk!
Demi: Jaa en ik mag een lang wakker blijven!
Mama: Oja? Tot hoe laat dan?
Demi: 10 minuten!
Mama: *ligt zowat op de grond van het lachen*
Demi: *ligt op bed te janken om een lachende mama*

Ik kwam niet meer bij! Ze was naar het strand geweest (in slaap gevallen), naar de dierentuin en naar de McDonalds. Om half 9 storte ze in. Ze vroeg aan de buren of Casper al sliep. Ja hoor Demi, die slaapt al (helemaal niet waar dus). Oke, ze moest dan nog wel even wakker blijven. En was aan het knikkenbollen voor de tv. Om 5 over half 9 was het tijd om haar uit haar lijden te verlossen. "Demi het is 10 uur! Zullen we gaan slapen?" Ja, dat wilde ze wel. Binnen 2 minuten was ze naar dromenland vertrokken en iedereen kreeg de volgende dag te horen dat ze om 22.00 was gaan slapen! Edgar en Wendy: Dankjewel! Ze heeft genoten!

En de rest

Bauke en zijn werk. Zoals ik al in een eerdere blog aan gaf is het daar net een paradijs qua eten en doen. Zo kreeg hij op een dag een mail om 8 uur smorgens. Alle werknemers moesten 2 uur later op het Caracasbaaistrand zijn. En daar stond een uitgebreide BBQ op hun te wachten. Ze hebben gezwommen, op de jetski gezeten en gevoetbald. Hoezo werken? Ja, ik! Ik was als enige van het bedrijf aan het werk. Best wel zielig toch? Al had ik nu wel de avond vrij dus dat was ook wel weer eens fijn om thuis te eten.

Ook met de hondjes gaat het goed. Roos is een druk en eigenzinnig beest die ons soms radeloos maakt. Maar zo nu en dan is ze ook best lief. Een echte Ridgeback. Fire is Fire. Hieronder wat fotos van een uitstapje naar St Jorisbaai.

Enne, ik, ik ben geslaagd!!! Eerlijk is eerlijk. Ben wel 2 keer opgeweest. De eerste keer was ik zo nerveus dat ze me na 5 minuten de auto uitgezet hebben en het overgenomen hebben. Na een paar dagen van rustgevende pilletjes was het gisteren poging 2. En die ging goed! Nog wel zenuwachtig maar zat niet letterlijk te shaken achter het stuur. Ook het feit dat de examinator wat relaxter was heeft wel geholpen. Echt van het type dikke, vriendelijke en behoorlijk ontspannen overkomend Antilliaan.

Angelina: *zit bezweet en nerveus achter stuur*
Examinator: "Ben je zenuwachtig?"
Angelina: "Eh .. ja .."
Examinator: *plukt her en der aan mijn kleren, doet raampje open, gooit virtueel iets weg* "Zo, en nu rijden, mevrouw"

En toen was het ijs wel gebroken... En ik heb de hellingproef waar ik zo tegenop keek per ongeluk 2x moeten doen, maar het was me de beide keren gelukt!!!

Zo nu zijn jullie weer een beetje bij. De drempel was hoog ditmaal omdat ik zo achter lag... Hopelijk kan ik het wederom bij houden. Maarja, zoals altijd met goede voornemens... Er komt nooit wat van terecht!